من با درک روانکاوانه‌ای کار می‌کنم که هدفش راه‌حل‌های سریع نیست. بلکه در کار مشترک، فضایی ایجاد می‌شود که در آن ناگفته‌ها نیز جایی دارند.

هنگامی که به‌یادآوردن، تجربه‌کردن و درک‌کردن در کنار یکدیگر قرار گیرند، به‌تدریج دسترسی به انگیزه‌های درونی، تعارض‌های ناخودآگاه و الگوهای عمیق روابط ایجاد می‌شود – و در نتیجه، امکان تغییر درونی فراهم می‌گردد.

هر فرد داستان، زبان و شیوه بیان خاص خود را به همراه دارد. در کارم، اجازه می‌دهم آنچه در گفتار، سکوت یا در جریان رابطه نمایان می‌شود، راهنمای من باشد. بدین ترتیب، فرایندی زنده و مشترک شکل می‌گیرد.